บันทึกสะท้อนการเรียนรู้ครั้งที่7
สิ่งที่ได้รับจากการเรียน
การเขียนกวีนิพนธ์ คือรูปแบบทางศิลปะที่มนุษย์ใช้ภาษา
เพื่อคุณประโยชน์ด้านสุนทรียะ ซึ่งเพิ่มเติมจากเนื้อหาทางความหมาย
นับเป็นส่วนหนึ่งของวรรณกรรม โดยเป็นคำประพันธ์ที่กวีแต่งเป็นงานเขียนที่มีวรรณศิลป์
เร้าให้สะเทือนอารมณ์ได้ คำที่มีความหมายทำนองเดียวกัน
สัมผัสคล้องจอง พยางค์คล้องจองด้วยเสียงสระหรือเสียงพยัญชนะ หากคล้องจองด้วยเสียงสระ
เรียกว่า สัมผัสสระ หากคล้องจองด้วยเสียงพยัญชนะ เรียกว่า สัมผัสอักษร
สัมผัสนอก สัมผัสที่ส่งจากวรรคหนึ่ง
ไปยังอีกวรรคหนึ่งตามข้อบังคับ
ของร้อยกรองแต่ละประเภท
สัมผัสใน สัมผัสในวรรคคล้องกันซึ่งมีทั้งสัมผัสสระและสัมผัสอักษร เป็นสัมผัสที่มีเพื่อความไพเราะ
คำเสียงสูง เหมาะเป็นคำท้ายสุดของวรรครับของกลอนสุภาพ
คำไวพจน์ คือคำที่มีความหมายอย่างเดียวกันหรือคำที่พ้องความหมายนั่นเอง
คำเอก คำโท
คำเอก คือ คำบังคับในโคลงสี่สุภาพ
คำที่มีรูปเอก ได้แก่ ก่อน แต่ เนิ่น แม่
คำตายที่แทนคำเอก ได้แก่ เกิด เลิศ เทิด เพราะ
คำโท ในโคลงสี่สุภาพ คือ คำที่มีรูปวรรณยุกต์โท ได้แก่ ฟ้า ท้า ระย้า กล้า
บทร้อยกรองมี5ชนิด คือ
1โคลง
2 ฉันท์
3 กาพย์
4 กลอน
5 ร่าย
กาพย์ยานี๑๑
ความหมายและลักษณะของกาพย์ยานี๑๑ คือ กาพย์ยานีเป็นบทร้อยกรองที่บังคับจำนวนคำ วรรคและสัมผัส
เช่นเดียวกับการแต่งกลอน
ความรู้ใหม่
วรรณคดี คือ ทุกคนต้องยอมรับ
วรรณคดีจะอยู่ในวรรณกรรม
คำพูดที่เราคัดลอกมา เรียกว่า วาถะกรรม
ข้อเสนอแนะ
อาจารย์มีวิธีการสอนที่ไม่น่าเบื่อ และมีเรื่องที่อยู่รอบตัวมาดัดแปลงในบทเรียน
นางสาวสุมาลัย บุญมาก รหัส55113400191
เนื้อครบถ้วน อ่านแล้วเข้าใจง่ายดีค่ะ
ตอบลบเห็นด้วยค่ะ ที่อาจารย์เอาเรื่องที่อยู่รอบตัวมาดัดแปลงให้เข้ากับการเรียนการสอน ทำให้เข้าใจในบทเรียนมากขึ้น
ตอบลบ